Pierwszy piątek Wielkiego Postu ....Ecce Homo.

źródło

Ecce Homo

Ecce Homo
Oto Człowiek…
Oto Jestem…
stoję przed tobą
osądzony przez świat
osądzony przez ludzi
przez ciebie

Jestem
ponieważ miłość jest bólem i ofiarą

To nic
że twój sąd
nie jest sprawiedliwy
i tak cię kocham

To nic
że twoje bicze porozcinały moje ciało
a twoje słowa spadły na mnie
jak ostre kamienie
mojej miłości dla ciebie wystarczy

To nic
że moja głowa
cierniem twoich grzechów okryta
przecież przyszedłem do takich jak ty

To nic
że odwracasz ode mnie twarz
przecież wiesz
że będę patrzył na ciebie
wzrokiem pełnym nadziei

To nic
że krew zalewa oczy
widzę twą twarz
słyszę twe milczenie
twoje łzy
choć jeszcze nie płaczesz

(Diamenty i łzy, 2008)

Ten piękny wiersz ks. Marka Chrzanowskiego FDP znalazłam na stronie Misericors. Obraz Adama Chmielowskiego, świętego Alberta, i ten wiersz idealnie ze sobą harmonizują, skłaniając  do wielkopostnej refleksji. A taka myślę, jest nam bardzo potrzebna.

Niedziela z poezją i obrazem.

Chrystus i Samarytanka, 1890

               

        Dzisiejsza niedziela jest idealna do pokazania tego pięknego obrazu Henryka Siemiradzkiego, o którym tak pisze w swym artykule Kinga Migalska : "Obraz, choć w teorii nie może być niczym więcej jak tylko uchwyceniem pojedynczego momentu, w tym wypadku w jednej “stopklatce” zawiera całą biblijną opowieść o spotkaniu i rozmowie Jezusa i Samarytanki. Badacze podejmujący się interpretacji tego obrazu zwracają przede wszystkim uwagę na gesty wykonywane przez Chrystusa i słusznie, bo to w nich zawarte jest całe przesłanie tej biblijnej opowieści. Jezus lewą dłoń kładzie na kamiennym ocembrowaniu studni, prawą wskazuje na siebie, tak jakby mówił: “Ta woda nie zaspokoi twego pragnienia. Ja jestem wodą żywą. Ja cię napoję”. Wielka tajemnica zamknięta w małych, dyskretnych gestach". A wcześniej autorka podkreśla :"Nie można Siemiradzkiemu odmówić niezwykłego wyczucia w oddawaniu atmosfery malowanych przez niego dzieł. Scena przedstawiona na obrazie “Chrystus i Samarytanka” przemawia do wszystkich zmysłów widza – jesteśmy w stanie niemal wejść w obraz, poczuć gorąco upału w jakim rozgrywa się ta niezwykle ważna historia, przyjemny chłód cienia drzew w oazie i wilgoć bijącą od studni". [O wchodzeniu w obraz. „Chrystus i Samarytanka” pędzla Henryka Siemiradzkiego]

        Świetnie się również  wkomponowuje w ten klimat jaki wytwarza obraz Henryka Siemiradzkiego wiersz Justyny Wrzosek znaleziony na http://wiersze.annet.pl/.


       Samarytanka

Widziałeś kiedyś wszystkie moje winy,
gdy do studni po wodę przyszłam,
jednakże jesteś Bożym Synem
i Ty mogłeś wiedzieć to tylko.

Nie odrzuciłeś mnie od siebie,
nie odepchnąłeś, bo nie mogłeś.
Chciałeś mnie zabrać do nieba,
sprawić, bym stromą ścieżką mogła podążać.

Przyszłam tylko zaczerpnąć wody,
a dostałam w darze wodę żywą ,
bym była jak Apostołowie,
ludziom głosiła Twoje Imię.

Wysłałeś mnie na pierwszy połów,
abym ogłosiła przyjście Mesjasza,
abym stromą wskazywała drogę,
na której czystym sercem się przebacza. 

                                           Justyna Wrzosek 2013 r.


__________________________

Obraz jest własnością Lwowskiej Galerii Sztuki

Dobry Pasterz.......

Vincent Van Gogh, Pasterz ze stadem owiec, 1884

PSALM 23

Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie,

pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.

Prowadzi mnie nad wody, gdzie odpocząć mogę,

orzeźwia moją duszę.

Wiedzie mnie po ścieżkach właściwych

przez wzgląd na swoją chwałę.

Chociażby, przechodził przez ciemną dolinę,

zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.

Kij Twój i laska pasterska

są moją pociechą.

Stół dla mnie zastawiasz

na oczach moich wrogów,

Namaszczasz mi głowę olejkiem,

kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną

przez wszystkie dni życia.

I zamieszka, w domu Pana

po najdłuższe czasy.

Pamiętam o tym codziennie.

________________________________________________
zdjęcie obrazu pochodzi ze strony 
tekst zaczerpnęłam ze strony