piątek, 30 listopada 2012

Zdesperowane kobiety postępują desperacko - Halina Pawlowska


     

      Uroczo i niezwykle estetycznie  wydana książeczka Haliny Pawlowskiej  to sympatyczna i humorystyczna opowiastka o Oldze, kobiecie od dzieciństwa pełnej kompleksów wynikających z niezbyt dużej urody i tuszy, która za wszelką cenę chce czuć się szczęśliwą, a swoje szczęście widzi tylko w trwałym związku z mężczyzną. I takim wydaje się być małżeństwo z przypadkowo poznanym Andrzejem, które przetrwało 10 lat i zaowocowało synem Marcinem, który został Oldze na pociechę, gdy mąż  / architekt /  w czasie,  gdy ona chcąc mu dorównać statusem społecznym, by nie musiał się jej wstydzić, motała się między uczelnią i domem chcąc wszystkiemu naraz poradzić, znalazł sobie młodszą i mniej zajęta panienkę. Okazało się, że wszystkiego na raz mieć nie można, gdyż trudno sprostać równocześnie roli studentki, żony i matki .
I tak Olga, przyszła absolwentka psychologii, zostaje 38 letnią rozwódką. Po ukończeniu studiów podejmuje  pracę w poradni rodzinnej i liczne próby zmiany swego statusu rozwódki wciąż licząc na poznanie tego, który zostanie już  tym jedynym. A w jaki sposób próbuje to osiągnąć i czy jej się to uda  można się dowiedzieć czytając tę niewielką i napisaną można rzecz stylem telegraficznym, całkowicie pozbawionym emocji, książeczkę zabarwioną ironią i czeskim humorem  pozwalającą polubić mimo wszystko jej bohaterkę, która upada i podnosi się by znów próbować osiągnąć swój cel.

Ta mini powieść może być niezłym  panaceum na odreagowanie dla kobiet po przejściach. Chociaż nie jestem przekonana czy my Polki potrafimy reagować jak Czeszki.



Książkę przeczytałam w ramach wyzwania


O wyzwaniach, nabytkach i Andrzejkach.)



           Dzisiaj 30 listopada, koniec miesiąca,  a więc dobiegł czas niektórych wyzwań, w których biorę udział. Nie wiem czy dzisiaj uda mi się napisać opinie/ chociaż na Andrzejki się nie wybieramo przeczytanych książkach dlatego w tym poście przedstawię tylko to co przeczytałam i w ramach, którego wyzwania / nie jest tego dużo/, a także ostatnie listopadowe nabytki książkowe, których miało być więcej, ale nie dotarły .

Udało mi się w tym miesiącu w 100% zrealizować listopadowe wyzwanie sardegny  trójka e-pik .
Ostatnia przeczytana książka to "Zdesperowane kobiety postępują desperacko", którą  napisała Halina Pawlowska  z sąsiadującymi z nami Czechami.

Udało mi się również załapać w tym miesiącu w wyzwaniu Z literą w tle u  Jenah  przeczytawszy Selmy Lagerlof   "Gostę Berlinga" . Z książką  tą wzięłam również udział w Projekcie Nobliści.
Jeszcze tylko opinie, a to już bardziej skomplikowane dla mnie niż samo czytanie. 


A teraz nabytki :





Malowany welon zdobyty  na Fincie.pl.
Uroczo wydane "Fanaberie"  zaś  to zdobycz w konkursie u anetapzn.

Miłego andrzejkowania  życ.

 

RESTAURACJA BIESZCZADZKA

„Skup Runa Leśnego” w Dołżycy 25

tak zapraszała  na

ZABAWĘ ANDRZEJKOWĄ w 2010 roku



I niech zaśpiewa nam  niezapomniany Andrzej.



czwartek, 29 listopada 2012

Mazur Wojenny z okazji rocznicy Powstania Listopadowego.)


               Wstyd przyznać, ale nie żyję rocznicami, żadnymi i dlatego umknęła mi również rocznica powstania listopadowego.
Zaglądając jednak jak co dzień na blog

pasje i fascynacje mola książkowego...nie tylko literackie...

dowiedziałam się nie tylko o tej 182 już rocznicy, ale również o pięknie napisanym poście rocznicowym na blogu Notatnik Kaye,  który szczerze polecam.


A ja tylko wrzucam znaleziony na you tube piękny Mazur Wojenny.

Rzuciłam okiem czy też nasza misyjna TVP 1 chociaż wspomina o tej rocznicy, ale nie  jedynie na TVP Historii są filmy, a nie każdy tę Historię ogląda. Pozostałe media albo straszą albo bawią, jak zwykle.

środa, 28 listopada 2012

Przedsprzedaż w Selkar.pl.)






w
Selkar.pl





Dobre dziecko 

Roma Ligocka 

Wydawnictwo Literackie

 



Nowa, długo oczekiwana powieść Romy Ligockiej! Intymne wyznanie nastoletniej „dziewczynki w czerwonym płaszczyku”. Autorka odkrywa w niej nowy, do tej pory skrywany, fragment historii swojego życia. To opowieść o niezwykle emocjonalnej więzi córki z matką, o dojrzewaniu nastolatki, miłości, samotności i cierpieniu.
Punktem wyjścia jest odkrycie przez córkę romansu matki z żonatym mężczyzną. Roma, dojrzewająca nastolatka, czuje się przez matkę zdradzona. Przeraża ją cielesność i zmysłowość miłości, szpieguje więc matkę, aby uniemożliwić ten związek, ale też by poznać nieznane oblicze najbliższej jej osoby. Niezgoda na rzeczywistość jest w Romie tak wielka, że prowadzi ją do anoreksji. Autorka śmiało i szczerze po raz pierwszy opowiada o tym doświadczeniu i walce z pragnieniem śmierci.
Dziewczyna musi także stanąć do walki o życie swojej matki, która nie wytrzymując presji otoczenia i dramatyzmu sytuacji, podejmuje próby samobójcze. Jest to dla wrażliwej nastolatki przyspieszona lekcja dorosłego życia.
W powieść wkomponowane są fragmenty Pamiętnika Anny Abrahamerowej – babci Romy. Jest to piękny opis przedwojennego żydowskiego świata Krakowa: bale, stroje, luksus… Lektura pamiętnika jest dla Romy ucieczką od rzeczywistości, przeniesieniem się do ulubionego świata wyobraźni, ale też do historii własnej rodziny.



PERFEKCJONISTKA

Iwona Sobolewska
Wydawnictwo: Damidos

Opis:Kolejna powieść młodej, obiecującej Autorki to historia Julity, nastolatki, która stara się zapomnieć o miłości. Miłości, która ją zraniła i zadrwiła z niej. Dlatego broni się przed jakimkolwiek nowym uczuciem. Julita do perfekcji doprowadza swój wygląd, chcąc tym zamaskować złamane serce. Książka opowiada również o perypetiach bohaterki w szkole muzycznej, o jej relacjach z kolegami i przyjaciółmi, a także o odkrywaniu talentów i dostrzeganiu wartości. Ukazuje życie uczniów, ich zainteresowania i pasje. Iwona Sobolewska jest tegoroczną absolwentką I Liceum Ogólnokształcącego w Miliczu. Debiutowała w 2010 roku w wydawnictwie internetowym e-bookowo książką pt. "Czarna owca". W tym samym roku ukazał się "Łańcuszek". "Perfekcjonistka" jest jej trzecią powieścią.







UŚCISK NIEBOSZCZYKA TW

PETER JAMES
Wydeawnictwo: Buchman

Opis: Dżdżysty poranek w Brighton. Dzień jak co dzień. Prawniczka Carly Chase wyprawia syna do szkoły i rusza do biura.  Kierowca chłodni Stuart Ferguson po kilkunastogodzinnej jeździe z towarem, cieszy się, że już niedługo będzie wracał do domu. Tony Revere, student ekonomii, wsiada na rower i pędzi na wykład.  Osadzony Ewan Preece może pracować poza więzieniem, więc jak co dnia śpieszy się, by zdążyć na czas. Losy tych zwykłych ludzi splotą się w tragiczny węzeł na ruchliwej Portland Road, a wtedy życie całkowicie wymknie się im spod kontroli. Dostaną się w orbitę zbrodni oraz innego porządku - świata podziemnego, o którego istnieniu mieli tylko mgliste pojęcie. Sprawę okrutnych morderstw w okolicach Brighton prowadzi nadinspektor Roy Grace -  glina, który zrobi wszystko, aby uratować najbardziej bezbronnych.


O potrzebie ciszy i milczenia.)


    Przeglądając blog siostry Małgorzaty Chmielewskiej   natknęłam się na  interesującą stronę internetową :


Strona o Bogu i życiu dla niewierzących, wierzących, wątpiących, poszukujących, tych, którym się wydaje, że wierzą i tych, którym się wydaje, że nie wierzą. Ks.Mieczysław Puzewicz


I na tej stronie widnieje tekst na dzisiaj, który pozwolę sobie przytoczyć :

CUDOWNE MILCZENIE PANA BOGA

"O wielu rzeczach nie mówimy. Być może o najważniejszych. I to chyba dobrze. Roztrząsanie tego, co decyduje o życiu i sensie, nie jest słuszne ani konieczne.
Rozgadany świat pytluje bez przerwy, jakby w obawie, że kiedy zamilczy, to zniknie. Chodzi o to, żeby gadać, gadać i gadać, paplać, miętolić, nadawać i jargolić. Gigantyczna maszyna produkcji słów, komunikatów i fraz bez żadnego znaczenia. W ulewie słów nie ma czasu na myśl, jakieś zmaganie z sensem, próbę zrozumienia, dociekanie i namysł. Żyjemy w mimowolnym nawrocie do marksistowskich utopii, w których ilość miała przechodzić w jakość. Brednie i nonsensy zyskały prawo bytu w każdym medium.
Tym bardziej potrzebujemy stref ciszy, bardziej może niż przyrodniczych „obszarów chronionych”. Warto mieć jakieś ulubione drzewo, przy którym zamilczymy, wpatrzeni w konary i gałęzie, ostatnie liście i pierwotny kształt natury. A lepiej jeszcze mieć mały kąt w samym sobie, gdzie nie dociera jazgot świata. Izba ciszy i spokoju.
Coraz bardziej rozumiem dlaczego Pan Bóg milczy. Ma za dużo do powiedzenia. Nie chce się poddać wysłowieniu, wygadaniu, interpretacji i reinterpretacji. Wyobrażacie sobie, co by się działo, gdyby Pan Bóg zabrał głos w tych wszystkich sprawach, o jakie się Go dziś oskarża? Musiałby co minutę udzielać wywiadu we wszystkich możliwych telewizjach i radiostacjach, oczywiście zaczynając od tych sprzyjających Mu, czyli katolickich.
Milcząc najwięcej dowiadujemy się o własnym życiu, śmierci, i miłości. I jakoś upodobniamy się do Pana Boga.
Boże milcz jak najdłużej, może choć trochę Cię pojmiemy."

 

 A na dobry dzień piosenk w wykonaniu Tomka Kamińskiego

 

wtorek, 27 listopada 2012

Ot taki sobie post o 13 -tce z kilkoma zerami.)




          Dzisiaj  mój blog osiągnął  dla mnie magiczną dla innych może pechową 13 - kę tyle, że zwielokrotnioną  o kilka zer. 



tysięczny gość zawitał dzisiaj do mnie wprawiając   mnie tym w dobry nastrój.







Dziękuje wszystkim, którzy stale do mnie zaglądają i tym, którzy od czasu do czasu wpadają .
A szczególnie tym, którzy bywa  czują potrzebę skomentowania tego czy owego co się na blogu pojawi.

 Witam nowych obserwujących i dla wszystkich sympatycznych spacerowiczów po moim blog piosenka
z grupy wspomnieniowych.





Specjalnego konkursu z tej okazji nie będzie ale będzie tak, jak zapowiadałam tu .

poniedziałek, 26 listopada 2012

Ojciec Damian - sługa niezłomny





    Nie bardzo wiem, jak ta książka,  wydana w 1985 roku przez Wydawnictwo Pallottinum,  trafiła do mojej biblioteczki. Prawdę mówiąc nie paliłam  się jakoś do jej  przeczytania, ale pomyślałam, że skoro mamy Rok Wiary to warto by poczytać o ludziach, którzy nie tylko żyli wiarą, ale byli jej herosami, a z pewnością wyjdzie  to na dobre dla mojej mdłej  wiary. I się nie myliłam.
   Wilhelm Huenermann, niemiecki pisarz katolicki i zarazem ksiądz, najbardziej znany z biografii rzymskokatolickich świętych, w swej  książce "Ojciec Damian " w  piękny i wyrazisty sposób ukazał niezwykłego pod każdym względem człowieka,  dzisiaj  już świętego,  Józefa de Veuster, Flamanda urodzonego 3 stycznia 1840 w Tremelo w Belgii, który  w wieku 19 lat  wstąpił do Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi w Leuven  przybierając  imię Damian.

    Kim był ten Flamand , którego w 2005 roku  w plebiscycie zorganizowanym przez belgijską telewizję  uznano za najznakomitszego  Belga w historii tego kraju.


   Ojciec Damian  Veuster  urodził się jako siódme dziecko w średniozamożnej, chłopskiej rodzinie, która wychowywała swe dzieci w duchu wiary chrześcijańskiej  i patriotyzmu ucząc miłości do Boga i Flandrii, która była ich ukochaną ojczyzną, a także dbała o ich  kształcenie.  Zaowocowało to poświęceniem się służbie Bogu przez czwórkę młodych Veusterów.  Huenermann  przedstawia Józefa Veustera jako gorącego patriotę, który przeznaczany przez ojca do przejęcia gospodarstwa długo się sprzeciwiał wysłaniu go do szkoły handlowej tylko dlatego, że musiał tam uczyć się mówić po walońsku / Belgia w tym czasie wstrząsały konflikty na tle językowo-kulturowym/. Przyzwyczajony do pracy na roli, którą lubił wykonywać długo opierał się również wyraźnemu i mocnemu powołaniu do poświęcenia swego życia pracy na innej roli niż ta, którą ukochał cały swym sercem. W końcu jednak w wieku 19 lat zdecydował obrać drogę służby Bogu z myślą o tym, że zostanie księdzem. I tu spotkał go na wstępie zawód, gdy usłyszał iż jest za stary na to, by podjąć studia, gdyż może sobie nie poradzić z łaciną, i że w tej sytuacji może zostać tylko bratem zakonnym. Józef obdarzony jednak silną wolą popartą   zdolnościami i samozaparciem podjął się walki o realizację swych marzeń i spełniło się to czego pragnął. Przyjęto go na Uniwersytet w Lowanium / Leuven/. Po ukończeniu studiów zdecydował  się zostać misjonarzem i jeszcze przed konsekracją wypłynął wraz z innymi misjonarzami na Hawaje, by po  długich miesiącach  żeglugi na "Pływającym klasztorze", jak marynarze nazywali statek wiozący misjonarzy dopłynąć do portu w Honolulu. 

      Tam  w  katedrze, 24 maja 1864,  został wyświęcony na księdza i po niedługim czasie objął pierwszą parafię, później następną. Dobrocią wypływającą z ogromnej  wiary jaką przepełnione było jego serce, wiary pełnej pokory, która pomagała mu przetrwać chwile trudne, chwile osamotnienia  i pomagała przełamywać nieufność a nawet początkową wrogość  tubylców,  i która dodawała mu sił by  z ogromnym samozaparciem nie tylko służyć ich duchowemu rozwojowi, ale również  poprawiać ich byt, zdobywał miłość i  wdzięczność tych, do których został posłany. Tu po raz pierwszy spotkał się z trądem, straszną, nieuleczalną w tamtych czasach chorobą, która wykluczała zarażonych nią  ze społeczeństwa ludzi zdrowych. Wszyscy zarażeni trądem byli umieszczani na wyspie Moloka, gdzie zdani jedynie na siebie żyli w przerażających warunkach bez pomocy medycznej. Na Molokai nie było również księdza, mimo, iż i tam byli również  chorzy chrześcijanie, więc gdy Biskup Maigret  poruszył problem konieczności wysłania na wyspę misjonarza Ojciec Damian poprosił  o skierowanie go  tam. Twardy, flamandzki  chłop, silny duchem wiary i ciałem, ale mimo to odczuwający ogromną tęsknotę za pozostawioną Flandrią w tej nowej ojczyźnie dokonał dzieł niezwykłych.
 

W  ciągu 16 lat pobytu na wyspie z trędowatymi był w jednej osobie księdzem, lekarzem i pielęgniarką, a także żywicielem, grabarzem i przyjacielem wszystkich a szczególnie młodocianych ofiar trądu. Przywracał im godność ludzką, dbał o ich dusze i ciała budując razem z nimi kościół i nowe domostwa.
Całe swoje, pełne pokory wobec Boga i ludzi, życie kapłańskie poświęcił służbie Bogu i swoim podopiecznym, a  umierając na trąd, którym się zaraził  zrealizował swoje dziecięce marzenie, by zostać bohaterem, jak Ci, o których nauczyciel czytał im w szkole.



I w nimbie tego heroizmu syn flamandzkiego chłopa 3 maja 1936 roku powrócił po długiej nieobecności  do swej ojczyzny, którą opuszczał z krwawiącym sercem, a  która witała go jak swojego bohatera.

Książka napisana żywym i pięknym językiem w niezwykły sposób  przybliża nam postać wielkiego kapłana, jego zmaganie się z powołaniem, a później całkowite oddanie się i  zaufanie Bogu oraz Maryji , które pozwoliło mu dokonywać  heroicznych czynów.
Zawarte w niej opisy dają również obraz życia w XIX wieku  w walońskiej części Belgii jak również na Hawajach.
Czytałam ją z dużą przyjemnością i chłonęłam emanująca z niej żywą wiarę, jakiej dzisiaj w naszym zeświecczonym świecie trzeba nam bardzo.

Gdybyśmy sobie dzisiaj zadali pytanie na jakie poświęcenie byłoby nas stać  - to jaka byłaby nasza odpowiedź, gdy  zdarza się nie znajdujemy czasu nawet dla najbliższych tłumacząc się brakiem czasu, zagonieniem. A co z naszą pokorą, gdy kieruje nami nasze rozdęte ego wmawiające nam, że to my jesteśmy najważniejsi i że liczy się to co dla nas jest najlepsze, a jeszcze utwierdza w nas w tym świat zewnętrzny.
 
/ Zdjęcia poza okładką książki pochodzą z internetu/

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań :



 i
oraz
 





Z wdzięczności za goszczenie na moim blogu.)


Opinia o "Ojcu Damianie" , którego czytanie już  chwilę temu skończyłam powinna się dzisiaj urodzić.
Ale ten post o czym innym.

Kiążkowcu drogi to dla Ciebie :
powinno dotrzeć przed Mikołajem.




















Witam kolejne osoby obserwujące mój blog i zapraszam do zaglądania i czytania, a czasem i do posłuchania wspomnieniowych utworów. Dzisiaj wspominamy po francusku.


 Jaki ten Ormianin  miał głos.
Duet przepięknie brzmi.

sobota, 24 listopada 2012

Krótko o tym co czytam i o tym, że cieszą mnie małe rzeczy.)


              Dzisiaj jak na listopad mamy całkiem ładny dzień. Słońce przebija się przez chmury, jest dość ciepło i jasno co poprawia od razu nastrój i sprawia, że chce się żyć.
          Ja już spacer odbyłam i dotleniłam organizm, i mogę w miarę przyjemnym nastroju wykonywać zwykłe prace domowe, z powodu których  jednak nie uda mi się wrzucić dzisiaj na blog opinii o przeczytanym już "Ojcu Damianie", który poruszył moje niezbyt czułe serce, gdyż powiało z tej książki żywą wiarą , o jakiej na co dzień nam się nawet nie śni .
         Kończę również "Gostę Berlinga" Selmy Lagerlof  i czytam Haliny Pawlowskiej "Zdesperowane kobiety postępują desperacko", a także "Zranionego Pasterza" Daniela Ange. Tak coś  dla rozrywki i dla ducha również. To pozwoli mi się wywiązać z kilku wyzwań.

        Sympatycznie spędzonego zapiątku życzę  każdemu miłemu gościowia piosenkę dedykuję  wszystkim, a szczególnie tym, których  cieszą małe rzeczy tak jak mnie.


 .


piątek, 23 listopada 2012

Zdążyć przed Mikołajem.)



 


Nie masz jeszcze prezentu na Mikołajki?
Spiesz się, zostało już niewiele czasu. Zaprzęgnij swoje mikołajkowe sanie, nakarm renifery….i zamień się w świętego Mikołaja. Zajedź po drodze do wypchanych po brzegi centrów handlowych, przebijaj się przez tłumy niezdecydowanych klientów…. Albo po prostu wybierz prezent w Selkar.pl.

Prosto, przyjemnie i oszczędnie- Zakupy w Selkar.pl
Skorzystaj z naszej mikołajkowej promocji, wybieraj super zestawy książkowe i podaruj bliskim idealny prezent do 60%










czwartek, 22 listopada 2012

Nie rozumiem i nie zrozumiem.)


      Przeglądając dzisiaj wiadomości w internecie natknęłam się na artykuł pod znamiennym tytułem: "Ucieczka aktora w poprawność polityczną. Nie chce grać roli Lecha Kaczyńskiego, bo "nie jest zwolennikiem PiS"
/źródło internet/

A w artykule tym jest  zaś mowa o tym, że mój ulubiony, znakomity aktor, a także wspaniały interpretator piosenek, Marian  Opania, odmówił Antoniemu Krauzemu zagrania roli ś.p. Lecha Kaczyńskiego w filmie "Smoleńsk", który ten ma zamiar nakręcić.

Czyżby to była dla aktora aż tak "niebezpieczna politycznie rola", czyżby aż tak bał się ostracyzmu grupy społecznej do, której należy?

    Po prostu wierzyć mi się nie chce,by  aktor tej miary co Marian Opania kierował się pobudkami politycznymi wybierając role, tym bardziej, że mimo wszystkiego co się nam próbuje wmawiać Lech Kaczyński to osobowość nietuzinkowa i historia dopiero właściwie oceni jego osobę. Zrozumiałabym, gdyby odmowa była inaczej wyartykułowana, ale nie tak jak podaje przytoczony artykuł: "Tymczasem  mistrz Opania, rocznik 1943, stwierdza, że choć dla Lecha Kaczyńskiego miał „pewien rodzaj sympatii” to – jak czytamy w dalszej części wypowiedzi – „Jarosława Kaczyńskiego ocenia jako postać "antypatyczną", podobnie jak Prawo i Sprawiedliwość” .

Tak upadają mity o sławie, gdy sława ta jest pełna zwykłej ludzkiej bojaźni ponad, którą trudno się jej wynieść. Żal!

 

środa, 21 listopada 2012

Propozycje dla moli ksiązkowych.)


Dzisiaj z innej beczki,a więc  troszkę zachęcającej  reklamy.


Mikołaj tuż, tuż, a i gwiazdka za pasem.Czas pomyśleć o prezentach, a nic  nie sprawia, jak ogólnie wiadomo  takiej  radości molom książkowym, jak dobra książka. Wiem coś o tym,  gdyż  sama nim jestem. 



Zajrzyj zatem do Nowości w Selkar.pl.
 
Listopad obfituje w bardzo ciekawe nowości. Więc... jeśli szukasz dobrej książki, albo pomysłu na świąteczny prezent- koniecznie zobacz co nowego wpadło do naszej oferty.

Nie czekaj, złóż zamówienie właśnie teraz>>
Sprawdź przy okazji świąteczną ofertę>>



I małe wspomnienie. Idealne na ten pochmurny dzień.



wtorek, 20 listopada 2012

Dajcie mi jednego z was - Jacek Getner.)




Już pewno jeżeli nie wszyscy, którzy książkę otrzymali od autora,  to przynajmniej większość z nich swoje recenzje napisała.
Jak zdążyłam się rozejrzeć po blogach recenzje są w znacznej większości  bardzo pozytywne i obszerne więc nie widzę potrzeby dużo się rozpisywać. Niemniej wreszcie  i ja coś napisać muszę, by być w porządku wobec autora, który dał do zrozumienia, że nie zależy mu ani na czasie, ani na wazelinie.
    Wpierw rozważmy do jakiego gatunku literackiego książkę należało  by  zaliczyć. Jeżeli jest to kryminał, jak się sugeruje w recenzjach  to z  pewnością nie klasyczny  lecz co najwyżej thriller czyli po naszemu dreszczowiec, którego akcja ma wywołać u czytelnika dreszcz emocji.
A czy taki dreszcz emocji u mnie wywołała? 
Niby mamy tu do czynienia z budowaniem napięcia, z niepewnością tego co się wydarzy i nawet niezwykle zaskakujące zakończenie. Jednakże to zakończenie poprzedzone zostało  fabułą, która stała się w kluczowym momencie  nieadekwatna do tytułu.
         Akcja książki ograniczona jest miejscem i czasem. Toczy się w zasadzie w jednym miejscu, w bardzo krótkim czasie i wśród niewielkiej liczby postaci. Główną  postacią jest tu Głos. Głos, który w podstępny sposób   zwabił  w jedno miejsce czterech mężczyzn, a są  nimi :Prorok, Przystojniak, Szczęściarz i Kapral. Mężczyźni Ci kiedyś w przeszłości w różny sposób go skrzywdzili. Każdy z nich, jak się dowiadujemy od Głosu, ale również od nich samych, w trakcie ich wynurzeń podczas pobytu w zamknięciu,  ma sporo na sumieniu. Głos postanowił, nie ufając organom sprawiedliwości, sam tę   sprawiedliwość im wymierzyć. Aby jednak było bardziej efektownie i intrygująco  spośród czterech miał zginąć tylko jeden i to wytypowany przez nich samych. I tu już jakby dowiadujemy się  skąd się  wziął tytuł książki,  a biała postać z kosą na okładce jest wymownym znakiem tego co ma tego jednego spotkać.I wydawało by się, że akcja książki się rozwinie w takim  kierunku, winowajcy się doprowadzą do granic psychicznej wytrzymałości i albo się wymordują, albo w końcu sprzymierzy się trójka przeciwko jednemu i go wytypuje,  i nie wiem co jeszcze, bo nie mam lotnej wyobraźni. Ale nie, i nie wiadomo czy autor zrezygnował z wcześniej założonej koncepcji, którą jakby nasuwa tytuł, czy też takowej w ogóle nie miał. W każdym bądź razie sytuacja, jak na dreszczowiec stała się w pewnym momencie mało emocjonująca. Głos pohukiwał,  niby wymuszał werdykt, a w sumie  faceci się wywnętrzali opisując swoje życie, nawet  jakby zaprzyjaźnili i zabijając czas zaczęli się zabawiać wymyślając gry, by  w końcu  przypadkowe śmierci sprawiły, że został jeden, który i tak się śmierci nie wywinął. Jednym słowem pozostali schodząc śmiertelnie przypadkowo dali tego jednego z nich. 
Mocniejszą stroną książki jest jej  finał w którym autor  nas podwójnie zaskakuje.
Ogólnie rzecz biorąc jednak spodziewałam się więcej po  książce sądząc po tytule. Bardziej rozbudowanej intrygi, więcej emocji i gwałtownych uczuć.
I dlatego dreszcz emocji mnie nie przeniknął, a poza tym książkę czytało mi się raczej jak suchy scenariusz niż powieść. Jak dla mnie akcja była za mało rozbudowana, jak na powieść.

Baza recenzji Syndykatu ZwB.  

Przeczytana w ramach  wyzwania:

O zabawie, coś o Świętach i propozycjach prezentów.)





             Mimo szarej, ponurej  pogody mam dość dobry nastrój, a to chyba dlatego, że cieszy mnie, iż na mój blog zagląda coraz więcej osób, a w tym sporo blogujących. Oczywiście są jeszcze inne, bardziej rodzinne powody, a także zdrowotne/ ostatnio pan doktor od serca powiedział, że jestem zdrowa i niech tak będzie, a zaaplikował tylko lek na nerwy/, a  ponieważ ogromnie lubię robić ostatnio zakładeczki do książek i nawet w tym celu specjalnie zaopatrzyłam się w różne potrzebne elementy, a poza tym czas jest jak najbardziej upominkowy postanowiłam, że co jakiś czas nagrodzę, podobnie jak to już  było, o czym w tym poście,  osobę, z której blogu będzie najwięcej wejść w danym miesiącu. Oczywiście w przypadku blogów, na których jest link do mojego nie będą to z pewnością tylko odwiedziny właściciela, ale również innych osób, więc będzie to  w takim razie również nagroda za pomoc w reklamowaniu  mojego bloga. A żeby nie być gołosłowną taką zakładeczką - pokażę, jak tylko wykonam - niezmiernie  miło mi obdarować blogerkę o wdzięcznej nazwie książkowiec, właścicielkę bloga  DOM Z PAPIERU , gdyż z tego bloga było najwięcej wejść od początku mojego blogowania. Do zakładeczki zawsze dorzucę jakiś drobiazg własnoręcznie wykonany i tym razem też tak będzie.

Książkowcu drogi jeżeli prezent sprawił by  Ci przyjemność to proszę podaj mi mailem adres.

 A to grudnik, który  zaczynając kwitnąć przypomina mi, że Święta Bożego  Narodzenia  tuż, tuż. Jeszcze tylko Andrzejki i Adwent, który szybko nas przybliży do tego magicznego, jedynego  w roku czasu.



 Chcesz obdarować miłą sercu osobę polecam  dobrą książkę a w tym celu zaglądnij tu, gdzie przygotowana jest cała gama ofert z podziałem dla: kobiet, mężczyzn, młodzieży, dzieci i dziadków.

poniedziałek, 19 listopada 2012

Listopadowe nabytki ksiązkowe.)


Dzisiaj zawitały do mojego domu kolejne  listopadowe nabytki.



Chciałam zostać właścicielką " Pejzażu w kolorze sepii"  - Kazuo Ishiguro i  w tym celu wzięłam udział  w licytacji  na Allegro, ale  niestety już po raz kolejny dałam się komuś ubiec,  przy okazji jednak nabyłam inne książki za w sumie niezbyt duże pieniądze, a są to :

" Kuglarz Najświętszej Panienki "  - Michela Zinka - pięknie wydana przez Promic książka zawierająca średniowieczne legendy chrześcijańskie ,
"Gra w kapsle" czyli autolustracja dziecka PRL-u - Katarzyny Anny Weiss,
"Czarny Koktajl" - Jonathana Carrolla,
"Zaślubiny patyków" - Jonathana Carrolla 

                                     i 

bardzo tanio zdobyta na mojej ulubionej Fincie.pl  III część Przypadków księdza Grosera "Cudze pole" - Jana Grzegorczyka.




sobota, 17 listopada 2012

Coś na sobotę.)


Książki są czytane, nawet dwie na raz, i  nawet jedna recenzja się pisze, szkoda tylko, że się  nie chce sama pisać-bez mojego udziału - ale może jutro ujrzy światło dzienne.

A wszystkim, którzy zajrzą dzisiaj do mnie życzę doskonałego sobotniego nastroju i jeżeli jest to możliwe wieczoru w takiej atmosferze jak na clipie. Sama chętnie mimo podeszłego wieku zakończyłabym tydzień na takiej dyskotece wspomnieniowej.
Chętnie bym się w rytm takich melodii poruszała, by rozruszać nie gimnastykowane, wstyd przyznać, ciało. Taniec to najlepsza i jedna z przyjemniejszych gimnastyk więc ja polecam.


piątek, 16 listopada 2012

O tym kto wygrał zabawę blogową.)



O jak zimno i  pochmurno nam się dzisiejszy dzień zaczął. Mam nadzieję, że później jednak się przejaśni i błyśnie słońce, gdyż mam zaplanowane wyjście z domu.
Ale post nie o pogodzie lecz o czym innym. Dzisiaj jest 16 listopada więc radosny  dzień ogłoszenia wyniku zabawy, o której było w tym poście a chodziło o rozszyfrowanie wpisu z wyszukiwarki, który brzmiał tak :"dukaja or dukaju or dukajem or dukajo".

Najdowcipniej  zrobiła to wierszując  AnnRK :


Dukaj, dukaj aż wydukasz.
Może znajdziesz czego szukasz.
Czy dukaja czy dukaju
trudno dociec, ech, o raju!
Trudno pojąć tę odmianę.
Chcesz porady? Masz Natannę!


 i ona otrzymuje zakładeczkę  i taki oto naszyjnik  z agatów miodowych.

  AnnRK  proszę o mail z adresem.


Witam serdecznie  kolejne osoby obserwujące mój blog.
 

 

czwartek, 15 listopada 2012

Książka od wydawnictwa Promic.)



W tym poście chwaliłam się, że udało mi się nawiązać współpracę recenzencką z Wydawnictwem Księży Marianów  Promic. Będzie to jedyne wydawnictwo, z którym tę współpracę będę chciała w miarę moich możliwości kontynuować. Na mój mail z propozycją współpracy otrzymałam odwrotny z zapytaniem o adres, a dzisiaj kurier przyniósł mi pierwszą książkę,  a jest to:




Według opisu, jaki znalazłam w internecie książka się  świetnie zapowiada : "Fascynująca powieść o zaginionej, biblijnej księdze, której nie odnaleziono...aż do dziś. Tę wciągającą, tajemniczą zagadkę próbuje rozwikłać znany, harwardzki archeolog Jonathan Weber. Barwny, poruszający kryminał o karierze, reputacji  i odkryciu, które może odmienić wszystko. Wartka akcja, przesycona tajemnicą historia starożytnego kodeksu, który narusza biblijny kanon. Czytelnik staje w obliczu może największego odkrycia w historii Kościoła. Inteligentna książka dla każdego, na dobrym edytorskim poziomie."


Książka solidnie i estetycznie wydana posiada druk, który lubię więc może uda mi się szybko przeczytać jej ponad 400 stron.

Dziękuję wydawnictwu Promic za  tak szybkie przesłanie książki.

środa, 14 listopada 2012

Liebster blog po raz drugi i coś jeszcze.)




                             Tym razem do zabawy zaprosiła mnie Viv  właścicielka blog Krakowskie czytanie.
W związku z tym, że już właściwie chyba wszyscy wiedzą na czym zabawa polega nie będę zanudzać tymi informacjami tylko przejdę do rzeczy.
Pytania, jak to u Viv do łatwych przynajmniej dla mnie nie należą, ale spróbuję się z nimi zmierzyć.


1.       Jaka była twoja pierwsza, przeczytana samodzielnie książka?
       Nie bardzo pamiętam, gdyż było to pewno 55 lat temu  , ale chyba ta od której zaczęłam blogowanie czyli "Na jagody "  Marii Konopnickiej.
2.       Chuchasz, dmuchasz na książki czy nie przejmujesz się i zaginasz rogi, zakreślasz?
       
       Nie chucham i nie dmucham / czytam swoje książki np. przy jedzeniu /, ale nie zaginam rogów i w nich nie zakreślam, może dlatego, że raczej niczego w ten sposób nie zaznaczam.
3.       Przeczytałaś (łeś) kiedyś szeroko pojętego gniota, który mimo to ci się podobał?
       Z pewnością był taki niejeden przy tej ilości książek, które przeczytałam, ale ponieważ ja czytam raczej mniej ambitną literaturę więc nie bardzo się orientuje w tym co gniot a co nie.
       Ktoś może uznałby za gniot "Trędowatą" a mnie się podobała, chociaż gdybym ją dzisiaj czytała byłabym już bardziej krytyczna.

4.       Co cię skłoniło do założenia bloga?
        Ciekawość- czy potrafię /w tym ćwiczenie pamięci/ , czy wytrwam, a  być może przede wszystkim chęć rejestrowania czytelnictwa, dzielenia się z nim innymi i możliwość nawiązywania kontaktów co przy moim domatorstwie jest cudowną sprawą.

5.       Skąd wzięła się nazwa twojego bloga?
       Nie jestem osobą obdarzoną wyobraźnią więc tytuł odnosi się do czytania, a ponieważ kiedyś zaczytywałam się w książkach , o których też zamierzam pisać więc "moje zaczytanie".

6.       W jakie miejsce zapragnęłaś (zapragnąłeś) pojechać po tym, jak przeczytałaś (łeś) o nim  w książce?
        Jest, jest takie - Jak przeczytałam "Ostatnie fado" to po raz pierwszy zdarzyło mi się coś    takiego - chciałam tam polecieć  , oczywiście do Lizbony. I może mi się uda  to zrealizować.
       
7.       Jaką książkę szczególnie chciałabyś (chciałbyś) polecić, podsunąć swoim dzieciom?

     Oczywiście Biblię, gdyż z nią nie mają kontaktu takiego jaki bym chciała by miały. 

8.       Lubisz się spotykać z ludźmi zafiksowanymi na książkach, czy wolisz samotnie się realizować w tym zakresie?

      Lubiłabym się spotykać, ale nie mam ku temu okazji. 

9.       Chichrałaś (chichrałeś) się kiedyś na głos w środkach transportu publicznego, czytając książkę?

      Z pewnością mi się to zdarzyło, gdyż  mnóstwo czytałam dawniej w autobusach, a jak coś mnie śmieszy daję temu wyraz.
10.   W szkole byłaś (byłeś) outsiderem, siedzącym w kącie z książką, czy duszą towarzystwa, a książki były zarezerwowane na przebywanie w domu? A może w szkole nie czytałaś (łeś)?

     Nie pamiętam bym czytywała książki w szkole, raczej starałam się brać czynny udział w życiu klasy .

11.   Kontynuację jakiej książki chciałabyś (chciałbyś) przeczytać?

      "Przeminęło z wiatrem" , ale gdyby tę kontynuacja napisała Margaret Mitchell .

Uff. Skończyłam.

Jak zauważyłam już prawie wszystkie blogi, do których zaglądam brały udział w tej zabawie, a nawet co niektórzy wydają się nią zmęczeni więc rezygnuję z typowania..


A na zakończenie postu  pokazuję zakładeczkę, która będzie nagrodą w zabawie, o której tu .
    Zabawa trwa do jutra więc jeszcze zapraszam do udziału.


I jeszcze coś dla ucha i ciała.
                                      "Zapach kobiety".